Έμπνευση συγγραφική

Πασχίζω να ορίσω το χέρι μου
πάνω στο λευκό κενό
και ξεκινά να διαγράφει
την τροχιά
του αεικίνητου.
Διστάζει,
προχωρά
συνεχίζει να κινείται
ως το εμπόδιο
που ξεφεύγει από το χαρτί
απ’ την προκίπτουσα ορμή,
με αφορμή
την παραχώρηση ελευθερίας του λόγου.
Κάπου
το τέλειωμα
στο ολοκλήρωμα
όχι του αμετάβλητα,
ατέρμονα στροβιλιζόμενου
σχήματος,
αλλά στο συμμάζεμα
του περιορισμένου χώρου,
που εγγυάται
την αποποίηση του απροσάρμοστου,
ασύδοτου δικαιώματος ελευθερίας.
Σταματά.
Διστάζει.
Προσθέτει στα όρια,
αναγνωρίσιμα ευανάγνωστα
ή αντιστοιχήσιμα ευνοϊκά
του νου σχήματα.
Έκφραση
που έπεται
από επιστροφή στο πεδίο.

(Πουλιάση Αικατερίνη)

Τα ζωγραφικά έργα καθώς και τα κείμενα που βρίσκονται στην παρούσα σελίδα, υπάγονται στον νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας, κι απαγορεύεται η με οποιονδήποτε τρόπο αναπαραγωγή τους, δίχως την έγκριση της καλλιτέχνιδος-συγγραφέως.

Katerina Pouliasi

TOP

 info@pouliasikaterina.gr

Katerinapouliasi.gr 2020-2021 © All rights reserved / Designed & created by www.onepservice.gr



Η ψυχή του Πόντου

Του Πόντου η ψυχή ψηλά πετά

σαν αϊτός μ’ επιβλητικά φτερά,

ακόμη κι αν μεσ’ τη καρδιά,

δέχτηκε της πατρίδας πικρή μαχαιριά.

Τον πόνο αψηφά

και μεσ’ τη χαρά

το μεράκι του σπέρνει,

ευτυχία σκορπά.

Εργάτης δεινός,

ψυχή όλο φως,

σε αιώνιες αξίες

πολεμιστής τρανός, ειρηνικός.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 60 & 67

Φλέβα η ζωή

Σαν μια φλέβα

πάλλεται αδιάκοπα  η ζωή.

Πασχίζει,

βαστώντας την πνοή της,

με το φως να ενωθεί,

μ’ αυτό να λούζεται.

Περίτρανα εκδηλώνεται

ο κραδασμός της

και σε στιγμές ευαρέσκειας

και σε άλλες αγωνίας,

με αλαλαγμούς πανηγυρικούς,

με ιαχές πολεμικές,

ακόμα και τον θάνατο

που τρέπουν σε φυγή.

Οσάκις ασταμάτητα

κι αν πάλλεται ο σφυγμός της,

έχει διαρκή απαίτηση

από θροφή οξυγόνου:

από όμορφες στιγμές,

καλές θυσίες,

πίστη σ’ υπεραξίες.

Ειδάλλως,

κι έτσι ακμαία,

που μοιάζει,

και δυνατή,

θα πάψει να βρυχάται,

όπως θεριό που απειλεί,

θα ’ναι θηρίο που επαιτεί,

χειρότερα που ψυχομαχεί.

Ευωδιά από Ελλάδα


Σ’ αυτή τη γη,

τη ποτισμένη

μ’ αίμα αθώων ηρώων,

εκεί όπου,

κάποτε,

μπορούσες ν’ ακούς, ξέγνοιαστα,

το κελάρυσμα στο ρυάκι,

το κελάηδημα ενός πουλιού,

ενώ, τώρα πια,

διαβαίνουν

θλιβερές, και

θλιμμένες υπάρξεις,

ακόμα,

πάλλεται

η σπίθα της πίστης,

πασχίζει

η φωνή της αλήθειας,

επιβιώνει

η αγιοσύνη του πνεύματος,

αναρριχάται,

απ’ τη σκιά,

η πνοή της ευσέβειας.

 Αγιασμένα χώματα!

 Πάντα,

υποβόσκει

η ελπίδα,

λουλουδιάζει

ο παγωμένος χειμώνας,

άνοιξη ευωδιάζει

τα πονεμένα πνεύματα

των χαμένων,

των θυσιασμένων.

Βυθίζοντας το βλέμμα

Άνθη της προσμονής

οι ματιές σου,

που αχόρταγα επάνω στην γη

ριζώνουν.

Να συλλέξεις ποθείς

νάματα και κράματα

πρωτόγνωρα

απ’ της ζωής την κρήνη.

Απόσταγμα πολύτιμο

για κάθε μορφής εμπειρία σου,

αλλά κι έμπνευση,

κρυφά και μ’ ιερατικό ζήλο,

που προσεγγίζεις

και προσκομίζεις

στο σκοτεινό,

σιωπηρό εργαστήριο σου:

Εκεί όπου το φως γεννάς

και την θεία μετάληψη.

Εκεί απ’ όπου για λίγο μονάχα

απέχεις,

για να κερδίσεις

κι έπειτα να ενσαρκώσεις πάλι

την αδιάβλητη αξία

της ησυχίας.

Δημοσίευση στο περιοδικό

Δευκαλίων - Τεύχος 59

Απαγγελία την Παγκόσμια Ημέρα
Ποίησης 2021 (44” λεπτό )

Μοιραίο


Μίλια μακριά,

με τη φωνή της Περσεφόνης,

πασχίζω να σε συναντήσω.

Ακόμη μίλια μακριά,

στέκεις αγέρωχα

στο λύχνο εμπρός του Αιγαίου.

Κι αναπολείς

τις λιγοστές στιγμές

μίζερης χαράς,

που στα μπαλκόνια τρύπωναν

του ονείρου.

Και νοσταλγείς

να γύριζαν οι λίγες μέρες,

που έψαχνες να μυηθείς

σ' εκείνο τον διαρκή ρυθμό

του ωραίου.

Μα έτη φωτός

σε παίρνουν μακριά,

πασχίζεις να έρθεις,

κι όμως σε χάνω.

Δε βρίσκεσαι εδώ,

μα είσαι παντού,

σε ό,τι μοιραστήκαμε ωραίο,

ό,τι για μένα έμοιαζε

πως ήτανε μοιραίο.

Πόντου η ψυχή ψηλά πετά

σαν αϊτός μ’ επιβλητικά φτερά,


Έμπνευση ζωγραφική


Με κάθε μολυβιά,

κάθε χαρακιά του ελεύθερου,

ένα αντίο μιας σύμβασης,

ένα ξεφεύγω

από κάθε αύριοτης διαφθοράς.

Θεραπευτική ιδιότητα παραδομένη

στον πανίσχυρο απόηχο

μιας πινελιάς,

απαύγασμα είναι,

ζωή παιδευμένη

μέσα απ' τα γκρίζα

αγάπης θεριά.

Θωρώ τις ποταπότητες

των ερειπίων ποταμών,

συγκαταβατικής σκέψης.

Ρέει χείμαρροςκαι συρφετός

στης ψυχής τα κενά

σκούρα πέπλα,

της μνήμης ο μαρασμός,

του οικείου πόνου

πόθος, στεναγμός.


Δημοσίευση στο περιοδικό
Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021

Δημοσίευση στο περιοδικό
Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021

Άγγιγμα

Το πρώτο άγγιγμα

ήταν για αναγνώριση,

 το δεύτερο

για υποταγή,

 το τρίτο

για παντοτινή αγάπη.

Εμπρός

Το σώμα στραμμένο

μονάχα στο φως.

Το βλέμμα σκυμμένο

συνέχεια εμπρός.

Το τώρα μου φεύγει.

Το πίσω ξεχνώ.

Μαζί με το σκάρτο,

το καλό προσπερνώ.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021

Δημοσίευση στο περιοδικό
Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021

Εξαπάτηση

Στη χάση

του πιο απτού,

απλού,

δικού μας παραδείσου,

αναζητούμε άλλον πλαστό,

μυθοποιώντας τα πάντα

στο απατηλό όνειρο

των πιο αχρείων

συναισθηματισμών μας.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021

Εποχές

Παράκαιρο φθινόπωρο.

Ατέλειωτος χειμώνας.

Σιωπηλή άνοιξη.

Τα καλοκαίρια μας καύσωνας

και λίβας άνεμος, κυκλώνας.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021

Ελευθερία


Η ελευθερία βαστά ψηλά

το λάβαρο της νίκης,

κι αν η ψυχή πισωπατά,

η νίκη είναι δική της.


Τα βέλη δε τη σκιάζουνε,

μήτε κι οι καταιγίδες,

τ' ανάστημα κρατά ψηλά,

για όλες τις πατρίδες.


Πατρίδες που χαθήκανε,

νησιά, χώματα άγια,

σαν πολεμά, όλο αψηφά,

δάφνες κι ωραία βάγια.

 

Ηρώων, μεγάλων μαχητών

τη φλόγα πιότερο ανάβει,

άσβηστη και τηνε κρατά,

θυσία η ψυχή στον Άδη.


Μα με τον πόθο της μαζί

συνέχεια ελπίδα σπέρνει,

κι υπερηφάνεια εθνική,

τον νου του ανθρώπου παίρνει.


Μόνο κατάστηθα χτυπά,

και την καρδιά πυρώνει,

κι όσα ο νους τα αψηφά,

για την ψυχή ξαμώνει.

 

Κι όμως, κι αν ματώνεται,

και χάνει το κουράγιο,

από τις στάχτες πάλι αναπηδά,

γιατί έχει πίστη κι άγιο.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 66

Υπέρ βωμών κι εστιών


Από την αρχαιότητα, οι πόλεμοι των Ελλήνων ήταν αμυντικοί, παρά επιθετικοί-κατακτητικοί. Ακόμη και στην περίπτωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που επιδίωξη ήταν η κατάκτηση, απώτερος στόχος του ήταν η πραγμάτωση ενός ανώτερου ιδεώδους, μιας παγκόσμιας πολιτισμικής ιδέας. Οι αμυντικοί αγώνες των Ελλήνων γίνονταν "Υπέρ βωμών κι εστιών".

 Πολλές φορές υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, όπως συνέβη στην Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Ίμβρο και Τένεδο. Πρώτη τους έγνοια ήταν τότε να πάρουν μαζί τους τα εικονίσματα των συλημένων εκκλησιών, κι έπειτα τα υπάρχοντά τους. Αγωνίζονταν για ό,τι ιερό είχαν.

 Ακόμη πίστευαν ότι ήταν αυτόχθονες, δηλαδή ότι κατοικούσαν εξαρχής στην πατρίδα. Γι' αυτό κι αγωνίζονταν για να την διατηρήσουν. Υπερασπίζονταν λοιπόν τα ιερά, αλλά και την πατρίδα και τα σπίτια τους, στων οποίων το κέντρο κατά την αρχαιότητα έκαιγε -για προστασία- άσβεστη φωτιά υπέρ της θεάς Εστίας.

 Εφόσον λοιπόν οι Έλληνες πολεμούσαν για ανώτερα ιδανικά, δίκαια έμεινε στην ιστορία το ρητό που θυμίζει τους ιερούς τους αγώνες: "Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες". Στο έργο μου αυτό, ο Σταυρός αποτελεί το σύμβολο του αγώνα υπέρ βωμών, κι η Σημαία το σύμβολο του αγώνα υπέρ εστιών. Αυτά τα δυο με οδηγό το φως οδηγούν στην Ελευθερία.

Δημοσίευση στο περιοδικό Δευκαλίων
- Τεύχος 66  (συνοδευόμενο από το ομώνυμο έργο)

Δημοσίευση στο περιοδικό

Δευκαλίων - Τεύχος 59

Άρωμα


 Άγγιξα το άρωμά σου

στο όνειρο,

στον άνεμο.

 Πλήρεις οι αισθήσεις

απ’ την ύπαρξή σου,

ακόμη μέσα

απ’ την καθολική απουσία σου.

 Κι ας ήταν κοφτερές

οι μνήμες.

 Κι ας αντιδρούσε

η συνείδηση.

 Κι ας προειδοποιούσε

το βλέμμα,

που πάντα ποθούσε

να πορεύεται μόνο μπροστά.

 Βρισκόσουν εκεί.

 Εισέβαλλες στο κενό μου.

 Έμοιαζε χθες,

όχι το Εσύ,

μα ό,τι τάραζε

τα σωθικά μου.

 Νοήθηκα

πως με άδραξε ξανά

μια οφθαλμαπάτη,

ή πως με σκεφτόσουν πάλι χθες

με μια νοσταλγική αγάπη.

 Δεν ήθελα,

δεν πίστευα,

δεν άκουγα τ’ αυτιά μου,

ακόμα κι όταν μ’ ανάγκασες

να χάσω την μιλιά μου.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 67

Απολωλός φόβος


  Όσο η ευσέβεια τυλίγεται,

καθώς ο κισσός

γύρω απ’ τις βασανισμένες ψυχές,

όσο το σύμβολο

ή η επιγραφή του σταυρού

γίνεται πανοπλία του αποκαμωμένου,

όσο οι καμπάνες αναγγέλλουν

το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης,

όσο κάθε άγια ή θεϊκή μορφή

υποδηλώνει την παρουσία,

                    την ευεργεσία της

στα ανομήματα

και τις ασθένειες των κατακειμένων,

φόβος δεν υφίσταται.

  Επειδή αυτός γεννιέται

όπου η ελπίδα κι η χαρά

δεν κατέχουν θέσεις αξιοσύνης,

όπου η ευσέβεια κι η πίστη

χωλαίνουν,

όπου κάθε σύμβολο ή συμβολισμός

καθίστανται στοιχεία ρήματος κενά,

όπου άγγελμα μόνο θανάτου

επικρέμεται,

όπου οι ψυχές τις ευεργεσίες της θείας Χάρης

λησμονούν.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 67

Ξεχωριστό ηλιοβασίλεμα

Φλογοβόλα σύννεφα

ξεπηδούν εμπρός μου

σ’ ένα μπαλκόνι

άπειρης ομορφιάς,

σ’ έναν πίνακα

δοσμένο με το χέρι

άπειρου κάλλους.

Αναρωτιέμαι τότε

τις περιστάσεις, ή

ίσως και τα κίνητρα

μιας τόσο άφθαστης δημιουργίας.

Μα ο νους σταματά ως εκεί,

γιατί θαμπώνομαι

στη θέα του φωτός

που ξεπηδά διάχυτο

μέσα απ’ το μαρμαρωμένο χέρι

μιας εκστατικής σιωπής.

Κι έτσι πάλι

μπορώ να υμνώ τον δημιουργό

κι έτσι ακόμα

αναζητώ κι επιτυγχάνω

την δημιουργία.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 67